Voorjaar in de Drôme

Een route uit een film: door de heuvels van de Drôme Provençale

‘Bienvenue’. Met een knipoog overhandigt Didier me mijn eerste apéro van deze week. Ik voel me weer helemaal thuis. Het haardvuur knappert, de avonden zijn nog fris in het voorjaar. Voor mij is dit het mooiste moment: aankomen op mijn favoriete adresje in Frankrijk, de bedden zijn netjes opgemaakt, het grote genieten kan beginnen.

De tafel is gedekt, het diner wordt geserveerd. Heerlijke geuren komen uit de cuisine. Het is Pasen en Michelle en Didier hebben zich extra uitgesloofd. Courgettesoep met basilicum, gevulde tomaten, hartige taart met ham, champignons en peterselie. Het lamsvlees waar de Fransen zo van smullen sla ik even over. Alles is vers bereid met lokale producten. Gezond en met een knipoog naar Italië, het vaderland van gastvrouw Michelle. En dan een dessert om van te watertanden, mijn favoriet, de tarte au citron.

Nostalgie in Venterol

Na een feestelijk Paasontbijt laat Didier op de kaart wat suggesties zien voor onze eerste dagtocht. Hij kent deze streek op zijn duimpje en het is altijd een genot om te luisteren naar zijn enthousiaste verhalen over wat er allemaal te zien is. Ik hoor het al, wij komen tijd tekort. On y va!

Traditiegetrouw gaan we eerst op zoek naar een Frans tentje om koffie te drinken. Dat vinden we in het dorpje Venterol, waar we een petit café drinken in een ouderwetse Franse bar. Nostalgie ten top. Flessen siroop met verrassende smaken staan op een rij. Rozemarijn, lavendel, tijm, hoe Provençaals wil je het hebben? Op een antieke tafel prijken glazen potten met gekleurd snoepgoed, naast een enorm houten speelgoedvarken. Het lijkt een mini-museum, ik waan me even terug in de jaren vijftig.

Het dorp ziet eruit als een decor in een film en wat blijkt: hier is onlangs een Franse speelfilm opgenomen, getiteld Raoul Taburin. Ik kan niet wachten tot deze in Nederland uitkomt. Didiers dochter speelt er zelfs een kleine rol in, vertelt hij later trots.

Château Grignan

De volgende stop is Grignan. Niet alleen is dit een imposant chateau, maar vooral ook een middeleeuws stadje met een bijzondere ambiance. Lavendelvelden liggen er als een gestreept tapijt omheen, nu nog zachtgrijs, in de zomer prachtig paars. Weer een reden om nog eens terug te komen. We dwalen rond door de smalle straatjes en zien restaurants met namen als l’eau dans la bouche. Het water loopt me inderdaad al in de mond.

We rijden terug via Dieulefit, the place to be voor een souvenir van keramiek. De hoofdstraat is een aaneenschakeling van ateliers en waar pottenbakkers hun aardewerk uitstallen. Potten, schalen en vazen in ontelbare variaties. Tot ongenoegen van mijn reisgenoten blijf ik overal even hangen, tot ik het juiste schaaltje gevonden heb. Ik vind het in een piepklein winkeltje, ik moet bijna bukken om naar binnen te komen. En het staat er propvol kunstwerkjes.

Magisch moment

De Eerste Paasdag wordt traditioneel afgesloten met een spectaculair vuurwerk in Nyons. De hele streek lijkt hier te zijn samengekomen, wegen zijn afgezet, we mogen nog maar net langs de gendarmerie. ‘Une minute plus tard’ en we werden niet meer toegelaten, zegt hij streng.

Dan horen we een enorme knal. Een kanonschot? Stilte. Totale duisternis. Even houd ik mijn adem in… We versnellen onze pas, willen nu niets meer missen. Als we een plekje hebben gevonden in de menigte, met uitzicht op de verlichte brug van Nyons, knalt keiharde muziek uit de luidsprekers. Vervolgens een waterval van vuurwerk, die over de brug heen lijkt te stromen. De combinatie van de harde muziek (Français uiteraard) met het vuurwerk in de pikzwarte lucht, werkt bijna hypnotiserend. Wat een magisch moment om hier tussen de Fransen te staan.

Later die week komen we nog eens terug in Nyons, al was het alleen maar om de prachtige pont roman weer te bewonderen. Niet voor niets is het de ‘carte postale’ van de stad. De antieke boogbrug, met de groene heuvels op de achtergrond, is inderdaad een plaatje.

In het centrum lopen we langs de pastelkleurige gevels richting markt. Er hangt een vrolijke sfeer, het plein ademt Provence. We worden verleid door grote schalen olijven, huisgemaakte quiches en nougat, rechtstreeks uit Montélimar. Op een terras hoor ik Franse dames de laatste roddels uitwisselen, de gevulde rieten tassen staan onder het tafeltje te wachten.

Veel te snel nemen wij afscheid van de Drôme en van Michelle en Didier. Met een koffie in de zon, dat wel. En de belofte dat we snel terugkomen. Want deze plek voelt als thuiskomen. De geur van lavendel neem ik mee naar huis, in een flesje essentiële olie.

Meer informatie over ons logeeradres bij Michelle en Didier: Hameau La Roseraie Drôme – Drôme Provençale

Meer informatie over de streek:www.baronnies-tourisme.com

2020-04-22T19:05:34+00:00 Blog|