Op zoek naar rust en natuur in de Ardèche

Vanuit het zuiden rijden we via D-wegen richting Ardèche.  Gauw de snelweg af, zodat we zoveel mogelijk kunnen zien van de omgeving. Langzaam verandert het landschap, langs ruige bergkammen, via zonnebloemvelden en rustige dorpjes. De heuvels worden groener, tropisch bijna. De Franse dorpjes liggen er dromerig bij in de middagzon. Ik wil ze allemaal ontdekken. Af en toe doemt er een kasteel op, bovenop een heuvel. Wat een interessante streek! Waarom ben ik hier nog niet eerder geweest?

Onderweg naar Fabras zien we Jaujac al liggen, het dichtstbijzijnde dorpje.

Als we La Grange de Fabras naderen, kan ik me wel voorstellen dat Marjon en Peter zich hier wilden vestigen. Dit is het rustige deel van de Ardèche, hier geen drommen toeristen. Maar wel: prachtige natuur om heerlijk te wandelen, typisch Franse dorpjes en altijd de verkoelende rivier in de buurt.

Peter en Marjon hebben van hun oude boerderij een waar paradijsje gemaakt. Een kleurrijke bloementuin met overal hoekjes om te relaxen, sfeervol ingerichte gîtes, een heerlijk zwembad. Als je hier aankomt, wil je eigenlijk niet meer weg. En dat hoeft ook niet, want je kunt hier elke avond aanschuiven bij de table d’hôtes. Pure, eerlijke gerechten, met liefde bereid door Marjon, die echt een passie voor koken heeft.

Met een grote glimlach worden wij begroet door Marjon, alsof we oude vrienden zijn die op bezoek komen. “Wat leuk dat jullie er zijn! Eerst wat drinken?” We strijken neer aan de grote houten tafel, aan de rand van het terras met uitzicht op de bloemrijke tuin. Vlak daarachter lonkt het zwembad.

 

Peter was in Nederland een bloemenkweker en dat is te zien. Rozen, hortensia’s, een grote variatie perkgoed. Hier werkt een ware connaisseur.

Natuurlijk wil ik weten hoe ze hier begonnen zijn. “Eigenlijk hebben we het per toeval gevonden” vertelt Peter. “We hebben het in 2014 gekocht en eerst een jaar lang verbouwd. Het was echt een bouwval. Eerst hebben we het dak aangepakt, dit was alleen al zeven weken werk.  De bouwvakkers bleven hier slapen en eten.” Franse bouwvakkers? Vraag ik. “Ook, maar veel vrienden en familie hebben geholpen. Als we alleen Fransen hadden ingezet, was het nu nog niet klaar geweest!” lacht Peter.

“Ik was de hele dag aan het zorgen. Had niet eens tijd voor andere klussen. Marjon heeft het eerste jaar nog heen en weer gependeld en kwam in het weekend over om te helpen en koken”

rozentuin

“La vie en rose” – de rozentuin, Peters trots.

Table d’hôte

Diezelfde avond tovert Marjon een heerlijk menu op tafel.

Courgettesoep met courgettes uit eigen tuin;

Aardappels uit de oven met rozemarijn;

Een kruidige kipschotel uit de oven met verse kruiden en tomaat.

Als dessert: fromage frais met frambozen en meringue. Délicieux !

Aan tafel, heerlijk eten

Santé!

Onze gastvrouw Marjon wilde altijd al iets doen met koken. “In Nederland was het ook al een zoete inval bij ons, iedereen kon altijd blijven eten,” vertelt Peter. “Vaak zat er 10-15 man aan tafel, dat vinden wij alleen maar leuk.”

Dus het is alleen maar genieten hier? “Nou, de stille winters, dat vinden wij wel een nadeel. Er is altijd wel iets te doen, maar er zijn geen gasten.”

Franse boerenstijl

De inrichting van onze gîte Le Ruiseau is sfeervol ingericht in Franse boerenstijl, met veel brocante en lichte frisse kleuren.

De ingang bestaat uit een houten blauwgeschilderde deur, met grote hortensia’s onderaan de houten trap. Op de vloer liggen nog de originele Franse tegels. Als ik de slaapkamer binnenloop, zie ik een sierlijke oude kaptafel en een hoge brocante kledingkast. Het voelt alsof ik bij mijn oude tante logeer. Vertrouwd en gezellig. Ik voel me gelijk thuis.

brocante meubels

Naast de eetkamer is nog een kamer met een extra slaapplek voor een 7e of 8e persoon. Voor onze pubers was dit een ideale chillplek.

“Alsof ik bij mijn tante logeer”

Als ik me de eerste ochtend met een kop thee aan de tuintafel installeer, heerst er totale stilte. Ik hoor alleen het gezoem van de bijen, de vogels in de bomen en de krekels in de tuin. Midden in de natuur. Het is een kleurrijk geheel, met overal parasols en zitjes om te relaxen.

vakantieboerderij Ardèche

De landelijke lunchtafel

Peter is al druk in de weer in zijn groentetuin. “Kan ik je blij maken met wat tomaten?” Hij legt een paar enorme coeur de boeuf tomaten op tafel, een gele en een groene courgette, net uit de tuin.

Deze zondag beschouwen we maar even als rustdag, we hoeven nergens heen. Deze tuin, het uitzicht, het zwembad, wat willen we nog meer?

Dorpjes en rivieren

Vanuit Jaujac, een eeuwenoud Frans dorpje aan de rivier de Lignon, gaan we op zoek naar een strandje. We steken de rivier over via de oude Romeinse brug, wat een plaatje. Aan de overkant ligt het dorpje er dromerig bij. Klein en simpel, een verzameling oude huizen, meer lijkt het niet. Maar het dorpje heeft verrassend veel te bieden, zo blijkt later die week.

Op zoek naar een ander strandje komen we in Thuyets terecht, een dorp met een mooi oud centrum. We stuiten op een oude overdekte zijdemarkt (marché aux cocons). Op een muurschildering is te zien hoe vroeger, tot aan het begin van de 20e eeuw, de stof gewogen en verkocht werd.

We lopen door smalle straatjes langs fraaie doorkijkjes naar bloemrijke tuinen. Franse rijkdom.

Relaxen bij La Grange de Fabras

Daarna is het tijd om te zwemmen en te relaxen bij La Grange de Fabras. Bij het zwembad worden tussen de gasten verhalen uitgewisseld over de activiteiten die dag, zo doen wij ook weer wat inspiratie op.

Vlak voor het diner maken we nog een avondwandeling, we zitten hier tenslotte middenin de natuur. We lopen langs de rivier naar een uitkijkpunt over bijzondere rotspartijen die in lagen zijn opgebouwd. We kijken tegen de okergele wanden langs de rivier de Lignon aan. Door de eeuwen heen hebben zich bijzondere streeppatronen in de rotsen gevormd. Later lezen we dat dit is ontstaan door de vulkaan die hier in een ver verleden actief is geweest.

Natuurschoon in de Ardèche

Klein skigebied

Vandaag doen we een easy hike naar La Croix de Bauzon, een klein skigebied in de Ardèche op 1500 meter hoogte. Eén van de favorieten van Marjon. Peter en Marjon hebben van hun favoriete wandelingen zelf brochures gemaakt met een duidelijke routebeschrijving.

Onderweg rijden we langs oude stenen muurtjes, immense rotspartijen en content uitziende koeien. De Franse campagne. Dromerige dorpjes liggen in de dichtbegroeide hellingen, met dennenbomen en loofbomen in talloze tinten groen, afgewisseld met de terracotta daken van de kleine dorpjes. De weg slingert verder het dal in.

Als we op zoek zijn naar het startpunt van de wandeling, word ik aangesproken door een man in een groen uniform. ‘Welke wandeling gaat u maken?’ Al snel raken we in gesprek over de natuur, de vlinders, kikkers en de vogels.

Ik vraag of we nog ergens koffie kunnen drinken, maar helaas, alles is gesloten wegens Covid. “Dat gaat zwaar worden, een wandeling zonder koffie” grapt hij.

Hij tipt ons nog even een locale Auberge, die iets verder blijkt dan hij uitlegt. Nieuwsgierig geworden gaan we toch op zoek en na vele bochten komen we eindelijk aan en kunnen we onze welverdiende koffie bestellen. Met een glace artisanale, dat wel.

Gorges de l’Ardèche 

Donderdag, marktdag in Joyeuse. We maken een mooie rit door de Gorges de l’Ardèche, wat een natuurschoon. Indrukwekkende rotspartijen, kilometerslang. Het voelt bijzonder om dit ruige landschap te mogen doorkruisen, alsof we in een oude film beland zijn.

Eerst maken we een tussenstop in Labeaume, dit plaatsje aan de rivier is beschreven als één van de mooiste dorpen van de Ardèche. De huizen zijn gebouwd met stenen uit de rivier, wat de straten een natuurlijke, middeleeuwse uitstraling geeft. De smalle straatjes lopen steil omhoog, als je helemaal naar boven loopt kom je op een fantastisch uitkijkpunt over de rivier en omgeving.

De kerktoren van Labeaume

We lunchen op een groot terras aan de rivier, met uitzicht op de grote stenen brug en het plein aan het water. Daarna is het tijd voor Joyeuse, een kunstenaarsdorp met artistieke winkeltjes. Het dorp doet zijn naam eer aan, er hangt een ongedwongen sfeertje.

Au revoir Ardèche 

Veel te snel is het tijd om afscheid te nemen van La Grange de Fabras en de Ardèche. Met pijn in ons hart rijden we de afrit af en zetten koers richting snelweg. Maar niet te snel, eerst nog even van de omgeving genieten. Ook nu passeren we de mooiste dorpjes in de bergen, die we nog graag hadden willen ontdekken. Want we zijn hier nog lang niet uitgekeken, dat is wel duidelijk. Au revoir et à bientôt!

Lees hier meer over La Grange de Fabras: La Grange de Fabras – Ardèche

2020-11-21T12:29:12+00:00 Blog|